Willemijn Denissen heeft een zeer gedegen kunstopleiding, die is niet alleen divers, maar ook qua leermeesters zeer verschillend. Dat kwam haar artistieke uitbouw zeker ten goede. Uiteindelijk heeft zij twee hoofdrichtingen overgehouden., de schilderkunst en het beeldhouwen. Hoewel zij graag een ''uitstapje''maakt en in haar schilderstukken ander materiaal verwerkt, dat wordt toch weer opgenomen in het geheel. Daardoor ontstaan dikwijls verrassende panelen, die sterk de aandacht trekken. Haar schilderijen hebben over het algemeen een lichte en vrolijke toets, de ernst van het leven klinkt er altijd door.
Bij het driedimensionale werk in brons of steen blijft Willemijn de menselijke figuur centraal staan, ook hier maakt zij af en toe een zijsprongetje, maar zelfs dan kan men het beeld menselijke trekken toeschrijven. Toch valt het niet mee haar werk in een bepaalde categorie in te delen. Gaat men van de technische moeilijkheidsgraad uit, dan moet men zeggen, dat Willemijn het zichzelf niet bepaald gemakkelijk maakt.
Haar werk draagt wel een eigen signatuur.
Aan tentoonstellingen ontbreekt het deze beeldhouwer/schilder niet, haar expositielijst is lang, maar niet overdreven.
Zij exposeerde veel en deed aan tal van gezamenlijke projecten mee wat weer pleit voor haar realistisch sociaal gedrag.
Levendig staat ons haar deelname aan een aantal projecten voor de geest. Het merkwaardige daarbij was, dat haar werk meestentijds doordat het wat eigens heeft, ook duidelijk herkenbaar blijft.
Willemijn vindt haar inspiratie in de vele uitingsvormen, die de mens tot zijn beschikking heeft. Soms is dat een kwestie van dagen of weken, bij
andere gelegenheden is het meer de weerspiegeling van wat zich in haar geest vastzette van die toevallige ontmoeting. Daarbij is Willemijn Denissen uitermate realistisch. Vandaar uit begint zij haar artistieke strijd met de materie. Soms is het een echt gevecht met de materie zoals in het geval van steen.
Een andere keer boetseert ze en volgt haar snelle gedachten.
Maar altijd werkt zij hard en ''con amore'', met liefde. Eensdeels omdat Willemijn Denissen niet anders kan, anderzijds omdat zij aan haar eigen stijl verslaafd is. Wie oog in oog met haar werk staat, vindt dat bepaald niet erg.
Ernst Hoonakker
exto | kunst, kunstenaars, galeries en exposities
Willemijn Denissen - ''De mens fascineert me bovenmatig''
Willemijn Denissen heeft een zeer gedegen kunstopleiding, die is niet alleen divers, maar ook qua leermeesters zeer verschillend. Dat kwam haar artistieke uitbouw zeker ten goede. Uiteindelijk heeft zij twee hoofdrichtingen overgehouden., de schilderkunst en het beeldhouwen. Hoewel zij graag een ''uitstapje''maakt en in haar schilderstukken ander materiaal verwerkt, dat wordt toch weer opgenomen in het geheel. Daardoor ontstaan dikwijls verrassende panelen, die sterk de aandacht trekken. Haar schilderijen hebben over het algemeen een lichte en vrolijke toets, de ernst van het leven klinkt er altijd door.
Bij het driedimensionale werk in brons of steen blijft Willemijn de menselijke figuur centraal staan, ook hier maakt zij af en toe een zijsprongetje, maar zelfs dan kan men het beeld menselijke trekken toeschrijven. Toch valt het niet mee haar werk in een bepaalde categorie in te delen. Gaat men van de technische moeilijkheidsgraad uit, dan moet men zeggen, dat Willemijn het zichzelf niet bepaald gemakkelijk maakt.
Haar werk draagt wel een eigen signatuur.
Aan tentoonstellingen ontbreekt het deze beeldhouwer/schilder niet, haar expositielijst is lang, maar niet overdreven.
Zij exposeerde veel en deed aan tal van gezamenlijke projecten mee wat weer pleit voor haar realistisch sociaal gedrag.
Levendig staat ons haar deelname aan een aantal projecten voor de geest. Het merkwaardige daarbij was, dat haar werk meestentijds doordat het wat eigens heeft, ook duidelijk herkenbaar blijft.
Willemijn vindt haar inspiratie in de vele uitingsvormen, die de mens tot zijn beschikking heeft. Soms is dat een kwestie van dagen of weken, bij
andere gelegenheden is het meer de weerspiegeling van wat zich in haar geest vastzette van die toevallige ontmoeting. Daarbij is Willemijn Denissen uitermate realistisch. Vandaar uit begint zij haar artistieke strijd met de materie. Soms is het een echt gevecht met de materie zoals in het geval van steen.
Een andere keer boetseert ze en volgt haar snelle gedachten.
Maar altijd werkt zij hard en ''con amore'', met liefde. Eensdeels omdat Willemijn Denissen niet anders kan, anderzijds omdat zij aan haar eigen stijl verslaafd is. Wie oog in oog met haar werk staat, vindt dat bepaald niet erg.
Ernst Hoonakker